شیلنا:
مهندس عباس امینی, معاون تکثیر و پرورش شیلات ایران اعلام کرد:
بر اساس آخرین آمار منتشره تولید آبزیان پرورشی توسط سازمان خوار و بار جهانی (FAO) , جمهوری اسلامی ایران رتبه اول در تولید و پرورش قزل آلای رنگین کمان در آب شیرین طی سال 2005 میلادی را بخود اختصاص داده است. نیز جمهوری اسلامی ایران پس از شیلی و نروژ, در مجموع میزان تولید و پرورش قزل آلای رنگین کمان در آب شور و شیرین در رتبه سوم کشورهای تولید کننده قرار دارد. ایشان اعلام داشتند اطلاعات کاملتر در این رابطه را بزودی اعلام خواهند نمود

 میگوی آب شیرین
مترجم : سید علی جوهری – کارشناس ارشد شیلات
عضو هیئت علمی گروه محیط زیست دانشگاه بیرجند
sajohari@gmail.com

زیست شناسی و تاریخچه زندگی میگوی آب شیرین:
تولید اقتصادی میگوی مالزیایی در ایالات متحده بطور دوره ای با هدف تحقیقاتی و کسب و کار تجارتی انجام می گیرد. اگرچه سایر گونه های Macrobrachium بومی ایالات متحده جنوبی هستند، امّا به سایزی که مناسب بازارماهی های خوراکی باشد نمی رسند و بنابر این از ارزش پایینی برخوردار هستند؛ مگر برای استفاده بعنوان طعمه.
تکنیک اولیه تولید Macrobrachium rosenbergii در سال 1950 در مالزی شکل گرفت و در هاوایی و اسرائیل در طی سه دهه گذشته توسعه یافت.
در دهه 1970 و اوایل دهه 1980 ایالات های کارولینای جنوبی، فلوریدا، تگزاس و لوییزینا تحقیقات اولیه را در مورد تکنیک های تولید، بازاریابی، عمل آوری و شیوه های تفریخ این جانور انجام دادند. در 1984 دانشگاه ایالت می سی سی پی برنامه تحقیقاتی وسیعی را برای توسعه و اعمال مدیریت پیشرفته آغاز کرد که نهایتاً موجب ایجاد تکنیک های تولید تجاری میگوهای آب شیرین گردید.
قبل از 1989بنظر می رسید که پرورش میگوهای آب شیرین در ایالات متحده جنوبی اگرچه از لحاظ بیولوژیکی امکان پذیر است امّا از لحاظ اقتصادی باورکردنی نیست. با این وجود طی 6 سال گذشته (1990-1996) اَعمال مدیریتی جدید بطور چشمگیری پتانسیل موفقیت پرورش اقتصادی میگو در ایالات جنوبی را افزایش داد.
تحقیقات مکمل بوسیله پروژه های آزمایشی با زحمت فراوانی انجام شد که این پروژه ها طوری طراحی شده بودند که روش های پرورش در مقیاس بزرگ و شرایط تجاری را توسعه دهند.میگوهای آب شیرین همچون تمام سختپوستان یک اسکلت خارجی سخت یا صدف دارند که برای انجام عمل رشد لازم است این پوسته بطور منظم عوض شود. مراحل درآوردن این صدف Molting یا پوست اندازی نام دارد و افزایش وزن و طول بلافاصله بعد از هر پوست اندازی انجام می شود. بخاطر این پوست اندازی های دوره ای، رشد بطور یکسره و بی وقفه انجام نمی شود بلکه به میزان مشخصی افزایش رشد داریم.
زادآوری:
ماده ها عموماً قبل از 6 ماهگی به بلوغ می رسند. جفتگیری تنها زمانی می تواند انجام شود که نرها پوسته سخت و ماده ها پوسته نرم داشته باشند و ماده ها پیش از جفتگیری پوست اندازی می کنند. نرها اسپرم را در یک توده ژلاتینی قرار داده و در زیر بدن ماده ها، بین پنجمین جفت پاهای حرکتی قرار می دهند. چند ساعت پس از جفتگیری تخمگذاری انجام می شود و تخم ها بوسیله اسپرم درون توده ژلاتینی که در خارج بدن ماده قرار دارد بارور می شوند.
سپس میگوی ماده تخم های لقاح یافته را به قسمت پایینی ناحیه شکمی(دمی) انتقال می دهد که Brood chamber یا محفظه تخمی نام دارد وتخم ها در آن بوسیله حرکت ضمائم شنای شکمی یا Pleopod ها تمیز و هوادهی می شوند و تا زمان تفریخ به ناحیه شکمی متصل می مانند.
تعداد تخم های تولید شده در هر تخمریزی مستقیماً متناسب با اندازه ماده است. تا زمانیکه حرارت آب متجاوز از cº16 باشد هر ماده چندین بار در سال می تواند تخمریزی کند.
ماده هایی که تخم ها را حمل می کنند را «ماده های دانه دار» می گویند. رنگ زرد روشن تا نارنجی روشن تخم های تازه گذاشته شده تدریجاً تبدیل به نارنجی و سپس قهوه ای وسرانجام 2 تا 3 روز قبل از تفریخ تبدیل به خاکستری می شود. در حرارت cº29، تخم ها تقریباً 20 تا 21 روز بعد از تخم گذاری تفریخ می شوند. میگوهای آب شیرین تازه هچ شده وارد مرحله لاروی رشد و دگردیسی می شوند.

لارو:
بعد از تفریخ، لاروها رها می شوند و در ابتدا بصورت عمودی شنا می کنند.لاروها تقریباً بیش از 48 ساعت نمی توانند در آب شیرین زنده بمانند وبنابر این در آب لب شور با شوری 9 تا 19 گرم در لیتر بهترین بقا را دارند. وقتی که لاروها رشد می کنند تغذیه آن ها بوسیله دیدن و بصورت تهاجمی می باشد و تقریباً بطور پیوسته غذا می خورند و در ابتدا از زئوپلانکتون های کوچک، کرم ها و مراحل لاروی دیگر بی مهرگان آبزی تغذیه می کنند.
لاروها 11 بار پوست اندازی می کنند که هرکدام معرف یک مرحله متفاوت از دگردیسی می باشد. در طی آخرین پوست اندازی لارو تبدیل به پست لارو می شود. تبدیل لاروهای تازه هچ شده به پست لارو نیاز به 15 تا 40 روز زمان دارد که این زمان بسته به کمیت و کیفیت غذا، درجه حرارت و سایر خصوصیات کیفی آب متفاوت می باشد. بهترین درجه حرارت برای رشد حدود cº31- 28 است.
پست لارو:
بعد از دگردیسی تا مرحله پست لارو، میگوها شبیه میگوهای بزرگسال ام در اندازه مینیاتوری هستند و mm10- 7 طول و mg9- 6 وزن دراند. میگوها از نظر رفتاری از حالت معلق در ستون آب تبدیل به موجودات مقیم بستر می شوند که روی بستر به آهستگس شنا می کنند ودر هنگام شنا شبیه بزرگسال ها قسمت عقبی آن ها بالاتر و سر به طرف جلو قرار می گیرد.
پست لاروها محدوده ای از شوری را تحمل می کنند و می توانند در حین انتقال به آب شیرین مهاجرت نمایند. پست لارو ها علاوه بر غذاهایی که در زمان لاروی می خورند می توانند قسمت های بزرگتر حیوانات و مواد گیاهی را نیز هضم نمایند. یک رژیم غذایی شامل لارو حشرات و حشره بالغ، جلبک ها، نرمتنان، کرم ها، ماهی ها و مدفوع ماهی ها و مدفوع سایر حیوانات برای پست لاروها قابل استفاده است. در تراکم های بالا یا در شرایط محدودیت مواد غذایی میگوها همنوع خواری نیز می کنند.پست لاروها نیمه شفاف هستند وممکن است سرشان نارنجی روشن تا صورتی باشدو زمانیکه وارد مرحله جوانی شوندکم کم به رنگ آبی تا قهوه ای مربوط به مرحله بزرگسالی در می آیند. پست لاروهمان مرحله جوانی است اما بخاطر استفاده متداول، اصطلاح جوانی برای مرحله بین پست لاروی تا بزرگسالی استفاده می شود؛ با این وجود تعریف استانداردی برای مرحله جوانی وجود ندارد.
بزرگسالی:
میگوهای بزرگسال معمولاًیک رنگ مشخص سبز تا آبی دارند؛ اگرچه بعضی اوقات ممکن است به رنگ قهوه ای نیز دیده شوند. رنگ معمولاً متأثر از کیفیت و نوع رژیم غذایی مصرفی است. نرها از ماده ها بزرگترند و جنسیت آن ها براحتی قابل تشخیص است. دومین پاهای حرکتی یا انبرک ها و نیز ناحیه سر نرها بزرگتر از ماده ها است. پایه پنجمین جفت پا یا آخرین پاهای حرکتی(Periopod) در نرها بطرف داخل گسترده شده است و بشکل یک لبه تاشو آزاد یا حباب در می آید که قسمت باز Gonopore که اسپرم از آن رها می شود را می پوشاند. پاهای حرکتی نرها بصورت بسته و در یک خط موازی نزدیک هم قرار گرفته است و بین آن ها فضای باز کوچکی وجود دارد که به تشخیص نرهای نابالغ از ماده ها کمک می کند. یک فضای عریض بین آخرین جفت پاهای حرکتی ماده ها وجود دارد و همچنین ماده ها یک اندام تناسلی باز در پایه سومین جفت پاهای حرکتی دارند.

براساس خصوصیات خارجی، سه نوع میگوی آب شیرین نر تشخیص داده شده است:
نر انبرک آبی(BC) به راحتی بوسیله انبرک های بلند و آبی و خاردار قابل تشخیص است. دو رده دیگر از نرهای غیر انبرک آبی وجود دارند که شامل نر انبرک نارنجی(OC) و نر بشدّت انبرک نارنجی(SOC) می باشند. ترتیب تغییر شکل نرها از OC به SOC و سپس BC می باشد. نرهای انبرک نارنجی کوچکتر از 10 گرم به آهستگی رشد می کنند امّا از نظر تولید مثلی رسیده تر از نرهای انبرک نارنجی بزرگتر از 10 گرم هستند. نرهای انبرک آبی و اغلب نرهای انبرک نارنجی کوچک از لحاظ تولید مثلی فعالترند و در جفتگیری موفق تر می باشند.
نر انبرک آبی در جفتگیری موفق تر است و یک قلمروی مرتبط با ماده های آماده جفتگیری ایجاد می کند و از آن ها در مراحل حساس قبل و بعد از پوست اندازی محافظت می کند. نرهای انبرک نارنجی سرانجام رشد می کنند و تبدیل به نرهای بشدّت انبرک نارنجی و درنهایت نرهای انبرک آبی می شوند. نرهای انبرک آبی درمعرض یک دوره نسبتاً طولانی بدون پوست اندازی قرار می گیرند. نرهای انبرک آبی پس از پیر شدن قابلیت تولیدمثل خود را از دست می دهند و سرانجام یا می میرند و یا پوست اندازی کرده و وارد مرحله رشدی می شوند و بعداً قابلیت تولید مثلی خود را دوباره باز می یابند و تبدیل به نر انبرک آبی می شوند.
تولید میگوی آب شیرین در استخر:
مرحله پایانی تولید میگوی آب شیرین رشد پست لاروها و تبدیل آن ها به میگوی بزرگسال آماده فروش در بازار است. تحقیقات دانشگاه های می سی سی پی، کنتاکی و سایر ایالات جنوبی معلوم کرده است که پرورش میگوی آب شیرین از لحاظ اقتصادی سودزا است و این مقالع راهنمایی برای مدیریت و ذخیره سازی یک استخر پرورش میگوی آب شیرین می باشد.
اگر شما تفریخگاه یا نوزاد گاه نداشته باشید باید میگوهای جوان مورد نیاز برای استخرهای پرواری را از جای دیگر خریداری نمایید. در تگزاس و کالیفرنیا و مکزیکو، تفریخگاههای تجارتی وجود دارند که پست لارو و میگوهای جوان تولید می کنند. قیمت های سال 1996 در حدود 65 دلار برای هر 1000 میگوی جوان بوده که اگر تفریخگاه ها به مزارع شما نزدیک باشند قیمت آن کمتر می شود و در صورتیکه فاصله آن بیش از 10 تا 14 ساعت باشد شما مجبور هستید از هواپیما استفاده کنید که هزینه ها و قیمت تمام شده بچه میگو را افزایش می دهد.
انتخاب محل و طراحی استخر:
استخرهایی که برای پرورش میگوی آب شیرین استفاده می شوند باید همان خصوصیات استخرهای پرورش گربه ماهی را داشته باشند. ذخیره سازی درست میگوی آب شیرین مهم است و خاک باید از لحاظ قابلیت نگهداری آب کیفیت بالایی داشته باشد. آب چاه با کیفیت قابل قبول بهترین منبع برای پرورش میگوی آب شیرین است. آب های جاری سطحی، رود ها و رودخانه ها و آب بندان ها نیز می توانند استفاده شوند امّا کیفیت و کمیت آن ها متغیر است و می تواند متأثر از عوامل غیرقابل کنترل باشد.
کیفیت منبع آبی باید قبل از انتخاب محل ارزیابی شود و آب مورد نظر نباید در معرض سیلاب قرار داشته باشد. قبل از ساختن استخرها بخصوص برای تولید میگوی آب شیرین خاک منطقه از نظر حضور آفت کش ها و حشره کش ها باید بررسی شود. میگوها نسبت به حشره کش های مورد استفاده در مزارع حساس هستند و تجزیه خاک بمنظور بررسی وجود بقایای آفت کش ها نیز باید انجام شود. استخرهایی که در معرض شسته شدن زمین های کشاورزی یا جریان آب محتوی حشره کش ها هستند نباید استفاده شوند.

مساحت استخرهای پرواری بطور ایده آل باید بین 5 تا 25 هزار مترمربع باشد، امّا استخرهای بزرگتر نیز بطور موفقیت آمیزی استفاده می شوند. استخر ها باید مستطیلی شکل باشند بنحوی که توزیع مواد غذایی در سطح استخر را تسهیل نماید. بستر استخرها باید کاملاً صاف باشد و از هرگونه عامل ممانعت کننده در حین تورکشی عاری باشد.
حداقل عمق استخرها در ناحیه کم عمق انتهایی cm90- 60 و حداکثر عمق در ناحیه عمیق cm 150- 100 است. شیب بستر باید طوری باشد که بتوان آب استخر را به سرعت خالی کرد. مقداری نمنه خاک از بستر برای تعیین میزان آهک مورد نیاز باید برداشته شود و از هر قسمت استخر 6 نمونه خاک باید گرفته و با هم مخلوط شود تا یک ترکیب یکدست بدست آید و سپس این ترکیب را در برابر هوا باید خشک نمود و به آزمایشگاه های خاکشناسی فرستاد تا میزان آهک مورد نیاز برای آهک دهی معین شود. اگر pH خاک کمتر از 6.5 باشد برای افزایش آن باید از سنگ آهک کشاورزی استفاده نمود تا حداقل به 6.5 و حتی المقدور به 6.8 افزایش یابد.
بعد از پر کردن استخرها باید آن ها را بارور نمود تا مقدار کافی مواد غذای طبیعی برای میگوها فراهم شود و نیز این بارورسازی باعث ایجاد سایه می شود که تاریکی حاصله مانع رشد گیاهان آبزی ناخواسته می شود. کودهای مایع بهترین نتیجه را در بردارند و 1 تا 2 هفته قبل از معرفی بچه میگوها به استخر باید با مقدار کافی کود مایع بارورسازی انجام شود.
اگر پس از یک هفته شکوفایی کافی پلانکتونی کافی ایجاد نشد، یا باید برای بار دوّم کوددهی انجام داد و یا اینکه آب یک استخر که از لحاظ شکوفایی پرتولیدتر است به استخر کم تولیدتر منتقل شود. کود مایع را نباید مستقیماً به آب استخر اضافه کرد زیرا چگالتر از آن است و به کف استخر فرو می رود؛ بهمین جهت باید آن را به نسبت 1 به 10 با آب رقیق نمود و سپس به استخر اضافه کرد که می توان آن را مستقیماً از داخل مخزنش به روی آب اسپری کرد و یا اینکه با استفاده از یک قایق مجهز به الکتروپمپ آن را روی آب پاشید. کودهایی که بصورت محلول در آب هستند یا می توانند مستقیماً توسط یک قایق به سطح آب اضافه شوند و یا توسط جریان آبی ایجاد شده توسط هواده های پدالی در آب توزیع شوند. اگر منبع آبی غیر از آب چاه استفاده شود باید توجه داشت که عاری از ماهی بخصوص ماهیان خانواده خورشیدماهیان باشد و از ورود این ماهیان در زمان آبگیری استخرها باید جلوگیری شود و بهتر است آب مورد استفاده قبل از ورود از فیلتر گذرانده شود.
تأثیر شکار میگوی آب شیرین توسط این ماهیان می تواند فوق العاده باشد. اگر داخل استخرها ماهی وجود داشته باشد قبل از ذخیره سازی با بچه میگوها باید ماهی ها را نابود کرد که برای این منظور می توان وقتی دمای آب متجاوز از cº20 از یک لیتر سم روتنون %5 بصورت امولسیون مایع به ازای هر 0.5هکتار استفاده کرد. روتنون یک حشره کش با استفاده محدود است وبرای خرید واستفاده از آن بعنوان حشره کش تجاری یا اقتصادی باید مجوز گرفت.
ذخیره سازی بچه میگوها:
بچه میگوهای جوان باید تدریجاً به شرایط استخرهای پرواربندی سازگار شوند تا از شوک حرارتی یا هرگونه استرس دیگر جلوگیری شود. آبی که پست لاروها و میگوهای جوان در آن حمل می شوند باید به تدریج با آبی که قرار است در آن ذخیره سازی شوند عوض گردد. این عملیات همدمایی تا زمانیکه اختلاف دمایی موجود بین آب تانکر حمل و آب استخر به کمتر از cº0.1برسد، باید انجام پذیرد.حرارت آب استخر در زمان ذخیره سازی باید همواره حداقل cº20 باشد تا از استرس ناشی از حرارت کم جلوگیری شود. میگوهای جوان نسبت به حرارت پایین آب حساس تراز میگوهای بزرگسال هستند.

میگوهای جوان ترجیحاً از جمعیت هایی تشکیل می شوند که براساس اندازه گروه بندی شده اند و بین 0.1 تا 0.3 گرم هستند و باید با تراکم 25000 تا 35000 عدد در هر هکتار ذخیره سازی شوند. رقم بندی بچه میگوها باعث رشد یکنواخت تر می شود و در حین برداشت به کاهش درصد میگوهای خیلی کوچک که بازارپسندی ندارند کمک می کند.
ذخیره سازی میگوها با تراکم کمتر باعث تولید محصول درشت تر می شود ولی میزان کل میگوی برداشتی در پایان دوره کمتر خواهد بود. تراکم انتخابی با توجه به تقاضای بازار معین می شود؛ بعنوان مثال اگر بازار تقاضای میگوی زنده یا میگوی تازه منجمد داشته باشد، ذخیره سازی در تراکم پایین به تولید میگوهای بزرگتر وبازارپسندتر منتج خواهد شد. طول دوره رشد میگوها بستگی دارد به درجه حرارت آب استخرها و زمان آن در جنوب ایالات متحده در حدود 120 تا 180 روز می باشد. اگر منبع آبی وجود داشته باشد که گرمای لازم برای رشد میگوها را تأمین کند، می توان میگوها را در تمام طول سال پرورش داد.
غذادهی:
زمانیکه میگوهای جوان در استخرهای پرواری ذخیره سازی می شوند، در ابتدا می توانند غذای کافی را از موجودات طبیعی استخرها بدست آورند. در تراکم های توصیه شده، وقتیکه میانگین وزن میگوها 0.5 گرم یا بیشتر است شروع به تغذیه می کنند و برای تغذیه آن ها می توان از غذای حاوی 28تا 32 درصد پروتئین خام استفاده کرد که در تراکم توصیه شده یک غذای مؤثر و اقتصادی می باشد. میزان تغذیه به میانگین وزن جمعیت میگوها بستگی دارد(جدول1). جدول زمان غذادهی بر اساس سه فاکتور زیر طراحی می شود:
1. ضریب تبدیل غذایی برابر 2.5
2. یک درصد مرگ ومیر در جمعیت در هر هفته
3. میانگین وزن میگوها که با نمونه برداری سه هفته یکبار مشخص می شود.
در پایان فصل رشد اگر آب با کیفیت برقرار باشد میزان بازماندگی بین 60% تا 85% می باشد. میزان برداشت در هر هکتار بین 35 تا 45 گرم یعنی 22 تا 29عدد در هر کیلوگرم می باشد. با این وجود این مقادیر تحت تأثیر تراکم اولیه ذخیره سازی می باشد.
مدیریت کیفی آب:
همانند سایر آبزیان کیفیت آب برای پرورش میگوی آب شیرین از اهمیت زیادی برخوردار است. بویژه اکسیژن محلول(DO) مهم است و برای تأمین دائم اکسیژن کافی به منظور رسیدن به حداکثر برداشت باید برنامه ریزی کرد و دائماً میزان اکسیژن محلول در عمقcm30، جائیکه میگوها در آنجا بیشتر حضور دارند، باید ارزیابی و تنظیم گردد. اکسیژنسنج های الکترونیکی برای این منظور بهتر هستند امّا نسبتاً گران می باشند و برای اینکه در شرایط محیط کار بخوبی عمل نمایند نیاز به مراقبت فراوان دارند.
همزمان با افزایش تعداد استخرهای پرورش میگو و بمنظور مدیریت بهینه آن ها نیاز به اکسیژن سنج های الکترونیکی نیز افزایش می یابد.برای تنها یک یا دو استخر کوچک یک کیت اکسیژن سنج شیمیایی کافی خواهد بود. کیت های اکسیژن سنج شیمیایی که 100 تست اکسیژن را انجام می دهند توسط چندین کارخانه تولید می شوند و قابل دسترسند.

از یک نمونه بردار برای جمع آوری نمونه ها از عمق مشخصی از آب بمنظور سنجش اکسیژن محلول استفاده می شود. این ابزار نمونه برداری بطور تجاری قابل دسترس است یا می توان آن را طراحی کرد وساخت. مهم این است که غلظت اکسیژن محلول در عمق 30 سانتیمتری آب همیشه بالاتر از ppm3 باشد که غلظت ppm3 استرسزا است و غلظت پایین تر از آن موجب مرگ و میر می شود.سطوح پایین اکسیژن محلول بطور جدّی باعث کاهش تولید در پایان دوره پرورش می شود.
هوادهی فوری توسط هواده ها قابل انجام است. اندازه و طرح هواده ها به اندازه و شکل استخر پرورش بستگی دارد و باید تعداد هواده لازم برای هر هکتار استخر محاسبه شود. جلوگیری از تشکیل لایه بندی حرارتی نیز مهم است زیرا میگوها کفزی هستند و لایه بندی حرارتی باعث دو مسئله برای آن ها می شود: اولاً بخاطر اینکه لایه عمقی سردتر است رشد میگوها بشدّت کند می شود و ثانیاً این لایه های عمقی اغلب بون اکسیژن می شوند که خود موجب استرس و مرگ ومیر میگوها می شود. اگر عمق استخرها از میزان توصیه شده تجاوز نکند و هوادهی نیز انجام شود لایه بندی حرارتی ایجاد نمی شود. کاهش اکسیژن قابل پیشگیری است.
یک روش متداول افزایش اکسیژن استفاده از هوادهی تمام مدّت یا شبانه است. از آنجا که بیومس دائمی محصول در استخرها بندرت از 1000 کیلوگرم در هکتار تجاوز می کند کمتر شاهد اکسیژن هستیم. روش قابل اعتماد دیگر برای پیش بینی کاهش اکسیژن محلول ترسیم نمودار است که ابتدا میزان اکسیژن محلول یک ساعت پس از غروب آفتاب و دو ساعت پس از آن را اندازه می گیریم و اعداد حاصله را روی نمودار بر روی کاغذ شطرنجی مشخص می کنیم و نقاط حاصله را توسط یک خط راست به هم وصل می کنیم.
مصرف اکسیژن بعد از غروب آفتاب و قبل از طلوع آفتاب در اوایل صبح به میزان یکنواختی می باشد که توسّط تنفس حیوانات و گیاهان آبزی اکسیژن مصرف می شود. با امتداد این خط راست از این دو نقطه به منحنی زمان به سرعت می توان معیّن کرد که آیا غلظت اکسیژن محلول به زیر ppm3 می رسد یا خیر که در صورت رسیدن به زیر ppm3 استرسزا می باشد و میتواند منجر به مرگ میگوها شود. این روش نشان می دهد که کی هوادهی لازم است و چه زمانی نیاز به هوادهی نیست.
اطلاعات ویژه در مورد کیفیت آب مورد نیاز میگوهای آب شیرین محدود است. اگرچه میگوهای آب شیرین در آب های سبک با سختی کل ppm7- 5 پرورش می یابند، ممکن است این آب باعث نرمی پوسته آن ها شود. آب سخت با سختی بیش از ppm300 باعث کاهش رشد و ایجاد پوسته آهکی در میگوهای آب شیرین می شود و بنابر این استفاده از چنین آبی توصیه نمی شود.
ترکیبات نیتروژن:
نیتریت در غلظت ppm1.8 موجب بروز مشکل در تفریخگاه ها شده است. امّا اطلاعات قطعی در مورد سمّی بودن نیتریت در استخرهای پرورش میگو در دسترس نیست. غلظت های بالای نیتریت در استخرها مورد انتظار نیست و موجب زیتوده زودرس میگو در موقع برداشت می شود. سطوح بالای آمونیاک غیر یونیزه، بالاتر از ppm0.1 در استخرها مضر است.
گزارش شده آمونیاک غیر یونیزه در حدود کمتر از ppm0.26 در 6.83 موجب مرگ %50 میگوها در عرض 144 ساعت شده است. بنابر این باید کوشش نمود که غلظت آمونیاک غیریونیزه از ppm0.1 تجاوز نکند.