معمولاً کشت توأم آبزیان ،با هدف افزایش راندمان تولید در فضا ،سطح و منابع تغذیه ای در گونه هائی که از نظر تغذیه ای و رفتاری دارای تفاوت بوده و رقیب غذائی محسوب نمی گردند انجام می شود.
  این جانوران ممکن است از یک جنس (Genus)باشند و یا برعکس امکان دارد از خانواده های(Family) مجزائی انتخاب شوند.نمونه بارز این نوع پرورش ،کشت چند گونه ای کپور ماهیان ،و یا کشت توأم کپور و میگوی آب شیرین (ماکرو براکیوم روزنبرگی)است که در ایران از روش های معمول پرورش در سیستم گرمابی به شمار میرود.
  همچنین در دیگر نقاط جهان می توان از پروژه کشت توأم میگو وانامی با ماهی تیلاپیا گونه  Oreochromis niloticus نام برد که نتیجه آن کنترل بیماری لکه سفید ویروسی در سیستم بدون تعویض آب (Zero water exchange) در فصل سرد سال بوده است . اما پرورش توأم دو گونه میگو شاید از جمله روش های نوین آبزی پروری باشد که باید بیشتر تجزیه و تحلیل شده و جنبه های گوناگون مدیریت تغذیه ،بستر ،آب و ... در آن مورد توجه قرار گیرد.
  در پروژه تحقیقاتی که توسط دکتر Nyan taw   در سال 2005 میلادی انجام شده ،پرورش چند گونه ای میگو با استفاده از دو گونه لیتو پنئوس وانامی و پنئوس مونودون صورت گرفته است .نتایج این مطالعه از چند دیدگاه جالب و قابل بررسی است و شاید بتوان در سالهای آینده در این حوزه شاهد پیشرفتهای بیشتری بود. 

 این دو گونه محیط زیست متفاوتی داشته(لیتوپنئوس وانامی مهاجر و پنئوس مونودون حفار است)، از نظررفتار تغذیه ای  و نیز میزان پروتئین جیره ، دارای اختلاف می باشند.

ادامه مطلب 

قابل توجه اعضا انجمن علمي شيلات

 انجمن علمي شيلات در نظر دارد سمينار  دانشجويي با حضور فعال شما دانشجويان و ارائه مقلات از سوي دانشجويان عزيز برگزار نمايد .

 از شما اعضا علاقه مند دعوت به عمل مي آوريم :

 در صورت تمايل به ارائه ي مقالاتتان كه تا كنون نگارش نموده ايد ، در قسمت نظر خواهي با ذكر نام خود و مقاله تان ما را ياري دهيد .